150 rocznica. 11 grudnia 1876 w Wiszniewie urodził się Mieczysław Karłowicz, kompozytor i dyrygent. Jeden z największych symfoników w historii muzyki polskiej.
Mieczysław Karłowicz
11 grudnia 1876 - 8 lutego 1909
Urodził się 11 grudnia 1876 r. w majątku Wiszniew na Litwie (obecnie Białoruś). Był czwartym i najmłodszym dzieckiem Jana Karłowicza oraz Ireny z Sulistrowskich Karłowiczowej. Obydwoje rodzice przyszłego kompozytora wywodzili się z rodów zamożnej szlachty ziemiańskiej. Matka kompozytora była wykształconą śpiewaczką, córką bogatego szlachcica Edmunda Sulistrowskiego herbu Lubicz, właściciela rozległych dóbr ziemskich w powiecie święciańskim. Jego ojciec przeszedł do historii kultury polskiej jako jeden z najwybitniejszych przedstawicieli elity intelektualnej II poł. XIX wieku. Był uczonym, a także muzykiem o niezwykle rozległych horyzontach działalności twórczej — zasłużył się przede wszystkim jako etnolog, językoznawca i historyk. Zajmował się również kompozycją i grą na wiolonczeli. Warto nadmienić, że w latach 1847–1853, jako uczeń gimnazjum w Wilnie, pobierał prywatne lekcje gry na fortepianie u Stanisława Moniuszki, z którym połączyła go później długoletnia przyjaźń. Od najmłodszych lat Karłowicz wychowywany był w atmosferze miłości do muzyki. W domu organizowano również koncerty kameralne z udziałem zapraszanych muzyków. Innym bardzo ważnym źródłem „umuzykalniania” chłopca były ludowe pieśni litewskie i białoruskie, śpiewane mu przez piastunkę. W takiej scenerii w rodzinnym dworze upłynęło pierwszych sześć lat dzieciństwa Mieczysława Karłowicza. Już w wieku 7 lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach. Po maturze w 1895 r. Karłowicz wyjechał do Berlina, gdzie studiował grę na skrzypcach u Floriana Zajica oraz kompozycję u Heinricha Urbana. Jednocześnie uczęszczał na wykłady z historii muzyki, historii filozofii, psychologii i fizyki na wydziale filozoficznym Uniwersytetu w Berlinie. W okresie studiów berlińskich, które trwały z przerwami w sumie ponad pięć lat, powstały pierwsze kompozycje Karłowicza, w tym niemal wszystkie z dwadziestu dziewięciu pieśni oraz Serenada op. 2 na orkiestrę smyczkową i uwertura do Białej Gołąbki . Wiosną 1903 roku miały miejsce dwa pierwsze koncerty kompozytorskie, na których Karłowicz dyrygował własnymi utworami – pierwszy w Berlinie, drugi we Lwowie. Od 1904 r. Mieczysław Karłowicz poświęcił się całkowicie twórczości w dziedzinie jednego gatunku: poematu symfonicznego. W latach 1904-09 powstało 6 poematów symfonicznych op. 9-14, które zapewniły mu miano twórcy nowoczesnej polskiej muzyki symfonicznej i najwybitniejszego polskiego przedstawiciela późnoromantycznego poematu symfonicznego. W grudniu 1907 roku przeprowadził się wraz z matką na stałe do Zakopanego. Zmarł tragicznie 8 lutego 1909 r. zasypany lawiną śnieżną w Tatrach podczas samotnej wycieczki górskiej. Miał wtedy 32 lata.
https://pwm.com.pl/pl/kompozytorzy_i_autorzy/141/mieczyslaw-karlowicz/index.html
https://portalmuzykipolskiej.pl/pl/osoba/2478-mieczyslaw-karlowicz
https://kurierwilenski.lt/2021/12/14/wielcy-erudyci-jan-i-mieczyslaw-karlowicz/