25 lutego 1890 urodził się Jan Borowski, architekt, konserwator zabytków na Wileńszczyźnie i Nowogródczyźnie.
Jan Borowski
25 lutego 1890 - 25 października 1966
Był synem Grzegorza Borowskiego, inżyniera budowy okrętów, który pochodził z Rudnik w powiecie Głębockim na Witebszczyźnie, oraz Jadwigi z Szymanowskich. Jan Borowski po ukończeniu szkoły realnej w 1907 rozpoczął studia w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu w Dziale Architektury, które ukończył 10 maja 1917. W 1925 wyjechał do Wilna i został zatrudniony w katedrze Historii Architektury i Budownictwa Uniwersytetu Wileńskiego. Przez dwa lata zastępował prof. Juliusza Kłosa w wykładach z Historii Architektury. Początkowo pracował jako starszy asystent, od 15 XII 1939 docent. Od 1927 równolegle wykładał na Wydziale Budowlanym Państwowej Szkoły Technicznej w Wilnie, gdzie pracował nieprzerwanie do 1 VI 1945. Jednocześnie pracował jako architekt. Zaprojektował wiele obiektów na Wileńszczyźnie – kościoły (np. w Nowej Wilejce i Solecznikach), szkoły, domy mieszkalne, a także pomniki. Zajmował się ponadto pracami konserwatorskimi dotyczącymi takich budynków, jak np. wnętrza wileńskich kościołów – św. Kazimierza i Trynitarzy (gdzie zaprojektował ołtarz główny), kościoła parafialnego w Nowogródku, kościóła w Budsławiu, Zamku Górnego w Wilnie, zamku w Trokach oraz Krewie. Prowadził prace remontowe dzwonnicy kościoła św. Jana w Wilnie oraz badania i prace konserwatorskie Ostrej Bramy. W 1934 r. powierzono mu adaptację i rekonstrukcję obiektów w Zułowie, majątku, który niegdyś należał do rodziców Józefa Piłsudskiego, z przeznaczeniem na Muzeum Pamięci Narodowej. Po wybuchu II wojny światowej, nadal pracował jako nauczyciel akademicki w Wilnie. Udzielał się także jako pedagog na tzw. tajnych kompletach (prowadził zajęcia z historii sztuki). Kilka miesięcy po zakończeniu II wojny światowej otrzymał pracę w Warszawie jako konserwator w Państwowej Pracowni Konserwacji Zabytków Architektury. Od sierpnia do września 1945 r. oceniał zniszczenia zabytków Wrocławia. Ponadto od marca 1946 r. piastował stanowisko (pierwszego po wojnie w Gdańsku) wojewódzkiego konserwatora zabytków. W Gdańsku zawdzięczamy prof. Borowskiemu odbudowę takich obiektów, jak: kościół Wniebowzięcia NMP (gdzie odpowiadał za odbudowę dachów i sklepień), Ratusz Głównego Miasta Gdańska (sporządził projekt bryły tej budowli oraz hełmu), Kaplica Królewska, kościół św. Elżbiety, Brama Zielona, Wielka Zbrojownia, Dwór Artusa i Złota Brama, także pozostałości miejskich fortyfikacji oraz wiele kamienic. Zmarł 25 X 1966 r. Został pochowany na cmentarzu w Oliwie. Na jego pomniku nagrobnym widnieje wizerunek Matki Bożej Ostrobramskiej. Świadczy to o tym, jak wielkim sentymentem profesor obdarzył Wilno – miasto, w którym spędził dwadzieścia lat swego życia. https://www.gdanskstrefa.com/pierwszy-wojewodzki-konserwator/ https://gdansk.gedanopedia.pl/gdansk/?title=BOROWSKI_JAN http://inmemoriam.architektsarp.pl/pokaz/jan_borowski,11720