11 kwietnia 1825 zmarł Gotfryd Ernest Groddeck, filolog klasyczny, krytyk literacki, tłumacz, numizmatyk, profesor Uniwersytetu Wileńskiego.
Gotfryd Ernest Groddeck
17 listopada 1762 - 11 kwietnia 1825
Gotfryd Ernest Groddeck urodził się 17 listopada 1762 r. w Gdańsku. Z miastem rodzinnym związany był przez pierwszy okres swego życia aż do ukończenia Gdańskiego Gimnazjum Akademickiego. Sprawa dalszych studiów Gottfryda Ernesta Gródka pociągała za sobą konieczność opuszczenia rodzinnego miasta. Dnia 18 listopada 1786 roku na zebraniu Królewskiego Towarzystwa Umiejętności w Getyndze (Societas Regia Scientiarum Gottingensis) magistr Gotfryd Ernest Groddeck wszedł w skład Towarzystwa jako członek-asesor. G. E. Groddeck został przyjęty na podstawie rozprawy De oraculorum, quae Herodoti historiis continentur, natura et indole. Przyszłość Gródka została związana z życiem intelektualnym Polski, gdzie trafił do Puław, stanowiących w okresie przełomu XVIII/XIX w. krótką, ale bardzo znamienną epokę w kulturze narodowej. Puławy stanowią 18-letni okres w życiu Gródka, w którym istotnym jego zajęciem była praca nauczycielska i biblioteczna. Nowym i szerszym terenem działania G. E. Gródka stało się za sprawą ks. Czartoryskich Wilno, miasto o wielkich tradycjach intelektualnych, związanych z istniejącym tam od czasów Stefana Batorego uniwersytetem. Powołanie Gotfryda Ernesta Gródka na stanowisko profesora zwyczajnego języka i literatury greckiej nastąpiło w r. 1804 na podstawie wyboru, dokonanego przez Uniwersytet Wileński. Okres wileński G. E.Gródka obejmuje lata 1804— 1825. Znaczenia strony praktycznej w studiach filologicznych doświadczył Groddeck w Seminarium Ch. G. Heynego. Toteż dążeniem jego stało się założenie takiego instytutu na Uniwersytecie Wileńskim, co zostało zrealizowane w r. 1810. Seminarium Gródka mimo trudności przetrwało do r. 1824. W okresie wileńskim miał Groddeck okazję bardzo szeroko rozwinąć twórczą pracę naukową. Najbardziej rozpowszechnionym jego dziełem stało się wydane w r. 1811 opracowanie literatury greckiej w ujęciu historycznym pt. Historiae Graecorum Litterariae Elementa. Z powodzeniem G. E. Gródka na polu działalności i twórczości naukowej nie harmonizowały losy jego życia rodzinnego. Doświadczony stratą kilkorga dzieci, przeżył w r. 1814 śmierć swej żony Joanny. Z dwóch córek, które pozostały przy życiu, starsza Konstancja wyszła w r. 1821 za mąż zia Łaskiego, który miał posiadłość w gub. mińskiej, a młodsza Maria przeniosła się do niej i przebywała prawie ciągle ma wsi. Prof. Groddeck został zatym w Wilnie osamotniony. Bardzo przykro odczuł aresztowanie i dalsze losy najbardziej ulubionych i najlepszych swoich uczniów, związanych ze sprawą Filaretów. Ostatnie lata umilała mu tylko łączność z rodziną i wzajemne odwiedziny. Dnia 22 marca 1825 wyjechał Groddeck wraz z córką i wnukiem z Wilna. Do Kijowca w gub.mińskiej, który był posiadłością rodziny Łaskich, zajechał już bardzo chory i „ledwo był w stanie wysiąść z karety“. Wzywani lekarze, dr Arcimowicz i później Weryha, udzielili mu pomocy. Koniec był jednak nieuchronny. G. E. Groddeck zmarł dnia 11 kwietnia 1825 r. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Kijowcu. Działalnością swoją i twórczą pracą naukową wniósł Groddeck w ielkie wartości do nauki w okresie schyłku XVIII wieku i pierwszych dziesiątkach lat XIX stulecia. Ale na działalności i twórczości naukowej Gródka nie kończą się świadectwa jego stanowiska i zasług w życiu intelektualnym. O znaczeniu jego świadczą także i uczniowie, którzy z Adamem Mickiewiczem na czele tak wybitnie reprezentują życie kulturalne ówczesnej epoki. Jego słuchaczami również byli Joachim Lelewel (znakomity historyk), przyjaciele A. Mickiewicza, Tomasz Zan, Jan Czeczot i wiele innych. https://bazhum.muzhp.pl/media/files/Pamietnik_Biblioteki_Kornickiej/Pamietnik_Biblioteki_Kornickiej-r1958-t6/Pamietnik_Biblioteki_Kornickiej-r1958-t6-s301-350/Pamietnik_Biblioteki_Kornickiej-r1958-t6-s301-350.pdf