25 stycznia 1804 urodził się Antoni Edward Odyniec, filareta, poeta romantyczny i neoklasycystyczny, pamiętnikarz.
Antoni Edward Odyniec
25 stycznia 1804 - 15 stycznia 1885
Antoni Edward Odyniec urodził się w Giejstunach w powiacie Oszmiańskim (dziś rejon Oszmiański). Pierwotnie uczył się w szkole bazyliańskiej przy klasztorze w Borunach. W roku 1820 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Wileńskim. Tu poznał Adama Mickiewicza i wstąpił do stowarzyszenia Filarertów. W czasie procesu filaretów i filomatów został również aresztowany. Rzecz w tym, że był współlokatorem Czeczota. W swym mieszkanku Czeczot organizował filareckie "wtorki literackie", co u władz wzbudziło podejrzenia o tajne schadzki. Odyniec, bawiący na wakacjach, został ujęty w rodzinnych Giejstunach wkrótce po Czeczocie na początku października (1823 r.). Sprowadzono go do Wilna w nocy w słotę jesienną. Prawie cztere miesięcy spędził w więzieniu, w jakie został przekształcony klasztor bazyliański w Wilnie, gdzie w 1824 roku powstała jego "Pieśń Filaretów". Uniknąwszy zesłania, Odyniec mógł kontynuować naukę. W 1825 wydał swój pierwszy zbiór drobnych utworów. W ostatnich dniach pobytu Mickiewicza w Wilnie Odyniec nie odstępował go na krok. W 1829 wyjechał za granicę i wspólnie z Adamem Mickiewiczem zwiedził Niemcy, Szwajcarię i Włochy, co po latach opisał w Listach z podróży. W 1831 osiadł w Dreźnie, gdzie tłumaczył dzieła Waltera Scotta, Byrona i Thomasa Moore’a, współredagował „Bibliotekę klasyków polskich”. W roku 1837 wrócił do Wilna i rozpoczął redagować Encyklopedię Powszechną (1836-1840), a następnie przez 20 lat współpracował z „Kurierem Wileńskim”. Jednocześnie tłumaczył, pisał wiersze, dramaty i publicystykę. Na okres działalności redaktorskiej w Wilnie przypadają dramaty Felicyta i Barbara Radziwiłłówna. Odyniec był niepopularny w kręgach patriotycznych i demokratycznych z uwagi na swoje klerykalno-konserwatywne poglądy. Polscy studenci w Dorpacie, spalili demonstracyjnie dramat Felicyta. Był współredaktorem Albumu wileńskiego (1858). Odmówił podpisania wiernopoddańczego, potępiającego powstanie listopadowe adresu do gen. M. Murawiewa. Od 1866 roku mieszkał w Warszawie, gdzie współpracował z „Kroniką Rodzinną”, drukując w niej w latach 1867–1878 Listy z podróży oraz Wspomnienia z przeszłości, opowiadane Deotymie. Te utwory przywróciły Odyńcowi popularność. Bywał w salonach literackich, m.in. Jadwigi Łuszczewskiej. Antoni Edward Odyniec zmarł 15 stycznia 1885 roku w Warszawie. Uroczystości żałobne w kościele Świętego Krzyża oraz pochówek na Powązkach ściągnęły liczne tłumy. Na szarfie jednego z wieńców widniał napis: "Przyjacielowi Adama Mickiewicza". http://www.wilnoteka.lt/artykul/rzecz-o-antonim-edwardzie-odyncu-muzeum-adama-mickiewicza-1911-2021-ii http://stary.naszdziennik.pl/index.php?typ=my&dat=20090425&id=my11.txt https://pl.wikipedia.org/wiki/Antoni_Edward_Odyniec